خودشان را به پنجره عادت می چسبانند

گاهی باید رفت…

نزدیک پنجره

.

.

.

و گاهی باید پرید

گاهی باید عادت ها را باور کنیم

پنجره ها پر از فرصت پریدن اند.

خندیدن یک نیایش است

اگر بتوانی بخندی، آموخته ای که چگونه نیایش کنی

هنگامی که هر سلول بدن تو بخندد،هر بافت وجودت از شادی بلرزد،

به آرامشی عظیم دست می یابی!

شنیده ام که هر سلام آغاز یک خداحافظی است

اما من می خواهم سلامم را با تو به ابدیت پیوند بزنم تا

حضور سبز ترا در تمام لحظات پر هراس زندگی حس کنم

میخواهم آن قدر حضورت را در ذهنم تجلی کنم که نبودنت مانند بودنت

باشد و هرگز بی تو بودن را تجربه نکنم…..

 

خدا دلم گرفته و احساس غربت میکنم…

دلم گرفته از تمام آدم هایی که هستند ولی نیستند

از آنان که باید باشند و نیستند

دلم گرفته از تمام لحظاتی که باید برای رضای دیگران

خندید - گریه کرد-  پوشید و زندگی کرد

دلم گرفته از تمام آدمایی که مرا به خاطر خودم

نخواستند؛ خواستند چون نیاز داشتند

دلم گرفته از آدم ها از موجوداتی که خودشان نیستند

و هر بار و هر جا و مکانی رنگی خاص به خود می گیرند

عجیب در بین این جماعت احساس غریبی میکنم خدایا…

انسان فقط در قبال گفتەهایش مسئول نیست

بلکە در قبال سکوتهایش هم

مسئول است …